Een achtbaan van emoties – Sylvia’s verhaal

13 Maart 2020 – Enthousiast vertrekken mijn collega en ik naar een locatie in Purmerend om een training over onbegrepen gedrag te geven. We hebben er veel zin in, maar we luisteren ook aandachtig naar het nieuws op de radio. De eerste berichten over het coronavirus in Nederland en het mogelijk sluiten van horeca en zorgcentra druppelen binnen…

De groep die we die ochtend trainen is enorm enthousiast en blij dat we zijn gekomen, ook zij zijn geïnformeerd dat vandaag bericht kan komen dat de zorgcentra moeten sluiten. De training verliep goed en op de terugweg naar huis worden we gebeld: het bericht waar we al bang voor waren. Tot nader order mogen de trainingen niet meer gegeven worden. Ze worden uitgesteld, maar de on-the-job trainingen mogen vooralsnog wel doorgaan.

Achter elkaar gaat vanaf dat moment de telefoon. Alle opdrachtgevers komen met hetzelfde bericht: trainingen en trajecten (PDL, weerbaarheid, teamontwikkeling, 7-bronnen, zorgpad onbegrepen gedrag) worden allemaal uitgesteld. Bij ons lag te taak om deelnemers aan onze open trainingen te informeren dat trainingen zijn uitgesteld tot nader bericht, conform de richtlijnen vanuit OMT en RIVM.

Verslagenheid, bij ons en onze deelnemers. Wel stond één ding als een paal boven water: we moeten de gezondheid van iedereen serieus nemen, de kwetsbare ouderen, onze deelnemers, onze eigen trainers en hun families.

De eerste twee weken waren spannend en moeilijk. Mijn emoties gingen alle kanten op. Rust, paniek, angst, berusting – alles tegelijk! Angst vanwege de gezondheid van mijn gezinsleden… Mijn dochter valt onder de risicogroep: haar lichaam geeft steeds te laat signalen en onduidelijke signalen af waardoor het lastig is om in te schatten hoe ziek ze is als ze ziek is. Zij heeft ‘cerebrale parese’ gecombineerd met autisme en astma. Het liefst zou ik haar nu in een glazen kooi stoppen om haar te beschermen, maar dat kan natuurlijk niet. Het bericht dat ze niet naar school mag en haar eindexamen periode thuis gaat afronden, vinden wij dus niet zo erg… Ook mijn man en ik hebben astma, maar we zijn niet zo bang voor ons eigen gezondheid (waarschijnlijk heel naïef).

Dat ter zijde zijn we doorgegaan. Na ons eerste geworstel met online materiaal hebben we een uitlegvideo naar de deelnemers gestuurd. Van de 30 deelnemers hebben er 29 aangegeven absoluut niet online verder te willen. Al moeten ze wachten tot volgend jaar. De meerwaarde van het fysiek met elkaar oefenen en trainen weegt zwaarder. Vooral het ervaren hoeveel druk je wel / niet kan geven om resultaat te krijgen en de directe feedback vanuit de groep en trainers, geeft zoveel meerwaarde. Meer dan online mogelijk is.

De feedback van onze deelnemers heeft ons ontroerd. Het is precies waar we voor staan: het echte, oprechte contact, beleven, ervaren, toetsen, sparren en samen oefenen. Ondanks dat willen we ook door en ontwikkelen we online leerprogramma’s als aanvulling op fysieke trainingen en trajecten.

Toen kwam het bericht vanuit de overheid: steunmaatregelen. Hoe fijn dat bericht ook was, geen van onze trainers wilden daar een beroep op doen. We komen allen uit de zorg, dus we zijn allen weer de zorg ingegaan. Zo kunnen we echt iets betekenen.

En dat was een belevenis. Na ongeveer 20 jaar stond ik weer aan het bed en voor het eerst in mijn werkbare leven heb ik in een zorgcentrum gewerkt. Als ‘Helpende Plus’ stond ik in contact met de bewoners en verzorgde ik hen. Bewoners die licht verward zijn, bewoners die meer in de war zijn en geheeld verzorgd worden en bewoners die alleen lichte somatische ondersteuning nodig hebben.

Bewoners die in hun eigen wereld leven en waarschijnlijk iets meer rust ervaren nu er minder prikkels van buitenaf binnen komen, en bewoners die het bijna willen uitschreeuwen van eenzaamheid, die boos zijn en aangeven dat wij degene zijn die hun ziek zullen maken en bewoners die hun kinderen en kleinkinderen enorm missen.

Een mooie anekdote: een bewoonster die verdrietig in haar appartement bij het raam zit en wacht totdat er een vogeltje lang het raam komt vertelt me dat dat het enige gevoel van leven is dat zij nog ervaart, buiten ons om.

Hoe lief ze ons ook vindt, ze mist de buitenwereld. En hoe fijn is het dan om in deze periode met aandacht de zorg te kunnen bieden. Te gaan sjoelen met een bewoner die daar zo van geniet, tijdens de avonddienst de douchebeurt iets langer te laten duren zodat bewoners met dichte ogen genieten van de warme straal. Die kleine dingen deden mij beseffen wat een mooi vak de zorg is.

Maar als ik indenk wat zij moeten voelen, word ik verdrietig. Niet naar buiten kunnen, je kinderen en kleinkinderen niet kunnen zien, behalve af en toe achter het raam. Dat brengt een hoop emoties met zich mee. Bewoners zijn verdrietig omdat ze een gevoel krijgen dat zij moeten kiezen tussen hun kinderen. Wie komt wel en wie niet en voelt mijn andere kind zich dan afgewezen? Ik weet niet wat het beste is in deze. Het is en blijft een dilemma. Gezondheid is prioriteit voor iedereen, de bewoners, medewerkers en familie. Maar het geestelijk welbevinden is net zo belangrijk, hoe kies je tussen die twee? Onmogelijk.

Ook wij zijn aan het nadenken over creatieve oplossingen, maar tot nu toe is alles wat we bedenken nog niet veilig genoeg. Tot die tijd probeer ik al mijn liefde, aandacht en zorg te geven aan de bewoners die ik verzorg, dat is het minste wat ik kan doen. Net als mijn collega’s dat ook doen.

Inmiddels hebben we bericht ontvangen dat we enkele trainingen en trajecten weer mogen starten vanaf juni. Wat enorm fijn! Al onze ervaringen nemen we mee en proberen we om te zetten naar een positieve oplossing. Samen met deelnemers kunnen we creatief gaan denken in kansen en mogelijkheden. Misschien vinden we met elkaar een oplossing, hoe klein ook. Misschien niet nu, maar op de langere baan. Ik hoop het.

Op dit moment is mijn dochter ziek. Ze heeft koorts, dat wisselt de ene keer 37.5 de andere keer 38.6. Ze voelt zich wat meer benauwd en voelt zich over het algemeen belabberd. Ik vind het doodeng, ik ben bang. Degenen die mij kennen zullen mij niet als bang persoon ervaren. Nu ben ik dat wel. Mogelijk geheel onterecht, maar de berichten over het virus maken dat ik mij bang voel en schuldig. Bang dat ze corona heeft, schuldig omdat ze dat hoogstwaarschijnlijk door mij opgelopen heeft.

We hebben een saturatiemelder gekocht om zelf een indicatie van het zuurstofgehalte in de gaten te houden. Noem het overdreven, dat mag.

Voor mij is de coronatijd een tijd van gemixte emoties, maar vooral ook veel angst en toch ook veel mooie momenten van samen zijn, creativiteit en verbinding met de trainers.

Veel sterkte voor iedereen die op wat voor manier dan ook te maken heeft met het coronavirus.

Samen komen we eruit.

Deel dit met je collega's:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp